HİNDİSTAN'DA VARANASİ I Dünyanın en eski şehri: ölümün yaşamı kutladığı yer

Genç rahipler tarafından nehir kıyısında gerçekleştirilen dünyaca ünlü şükran töreni Varansi Ganga Aarti. ^{_{Fotoğraf: stock.adobe.com/Rahul Banarasi}}

Editör ekibimizden

Zamanın ötesinde bir yer: Hindistan'daki Varanasi dünyanın en eski şehri - ve hayat hakkında bildiğinizi sandığınız her şeye meydan okuyor.

Şafağın ilk soluk pembe ışıltısı Ganj Nehri boyunca süzülürken, modern zamanların yasalarına inatla meydan okuyan bir yer uyanır. Bir zamanlar Mark Twain tarafından „tarihten daha eski, gelenekten daha eski, hatta efsaneden bile daha eski“ olarak tanımlanan Varanasi, sıradan bir tatil beldesi değildir. O bir devlettir. Burada, Hindistan'ın ruhani kalbinde, bu dünya ile ahiret arasındaki sınırlar birleşir.

Yaşayan bir insanlık müzesi

Bu şehrin tarihi 3.000 yıldan daha eskiye dayanmaktadır. Bu da Varanasi'yi dünyanın sürekli yerleşim görmüş en eski şehri yapmaktadır. Eski kentin labirentimsi, incecik sokakları olan „galeri “lerde dolaşırsanız, çağların ağırlığını hissedebilirsiniz.

Mimari bir eritme potası gibidir: 18. yüzyıldan kalma devasa taş evler, antik çağlara kadar uzanan temeller üzerinde durmaktadır. Yaldızlı kubbeleri şehrin koruyucu azizi olan tanrı Shiva'ya adanmış ünlü Kashi Vishwanath Tapınağı da dahil olmak üzere 2.000'den fazla tapınaktan oluşan yoğun bir ağdır.

Bu ara sokaklar aynı zamanda bir efsaneyi de barındırıyor: Banarasi ipeği. Yüzyıllar boyunca gerçek altın ve gümüş ipliklerle el dokuması ince kumaşlarıyla tanınan şehir, 2000 yıldan daha uzun bir süre önce Budist Jataka masallarında adı geçen bir zanaattır ve bugün hala dünya çapında bir üne sahiptir.

Kutsal kıyı: zamanın durduğu yer

Varanasi'de yaşam, kutsal Ganj nehrine doğru kilometrelerce uzanan taş basamaklar olan 84 ghats etrafında şekillenir. Sabahın erken saatlerinde manzara eşsiz bir güce sahiptir: hacılar günahlarından arınmak için suya dalarken, Hinduizm'in kutsal adamları olan turuncu cüppeli sadhular meditasyonda hareketsiz kalırlar. Renkler ve sesler, tapınak çanlarının çınlaması ve Sanskritçe duaların uzaktan ilahileri eşliğinde. Buradaki Ganj, saflık ve kurtuluş bahşeden yaşayan bir tanrıça olan „Ma Ganga “dır.

Bütünün bir parçası olarak ölüm

Şehrin en çarpıcı özelliği geçiciliğe açık yaklaşımıdır. Kremasyon ghatlarında, özellikle de Manikarnika Ghat'ta, ritüel ateşler yüzyıllardır sürekli yanmaktadır. İnananlar için burası bir yas yeri değil, umut yeridir.

Hindu inancına göre, Varanasi'de ölen veya kutsal şehir sınırları içinde yakılan herkes „mokşa “ya ulaşır - yeniden doğuş döngüsünden nihai kurtuluş. Yaşamın sona ermesinin çocukların oyunlarına ve renkli ritüellere bu kadar yakın gerçekleşmesi şehre benzersiz bir ruhani derinlik kazandırıyor. Ölüm burada gizlenmiyor; ciddi bir geçiş olarak kutlanıyor.

Karanlığın büyüsü: Ganga Aarti

Güneş sarayların ardında batar batmaz, Dashashwamedh Ghat'taki kıyı bir ışık sahnesine dönüşür. Akşam düzenlenen „Ganga Aarti“ töreni sırasında rahipler yanan devasa kandilleri zillerin ritmiyle sallıyor. Çiçek tekneleri üzerindeki binlerce küçük mum nehrin üzerine yerleştirilerek Ganj'ı ışıltılı bir ışık denizine dönüştürür. Bu, şehrin aşkın enerjisinin en somut hale geldiği andır.

Varanasi hiçbir ziyaretçiyi dokunulmamış bırakmaz. Burası aynı anda hem sorular soran hem de cevaplar veren bir yer.