Het strand in Toscane
Stel je een Italiaans strand voor. Denk je dan aan turquoise gekleurd water, wit zand, een paar modieus overladen zonnebrillen - en mensen die roerloos onder parasols liggen? Dan heb je of nog nooit een dag doorgebracht tussen het Lido, gelato en nonna. Of je hebt niet gekeken.
Italianen gaan niet (alleen) naar het strand om te zonnebaden. Ze wonen er. Hoe dolce vita by the sea echt werkt:
1. je richt je woonkamer in.
Een Italiaanse stranddag begint met logistieke finesse. Klapstoelen, koeltassen, parasols, strandmatten, een kleine stereo-installatie, misschien een klaptafel - alles is inbegrepen. Sommigen hebben meer bagage bij zich dan tijdens een Alpenoversteek. En alles heeft zijn plaats.
2. Je eet. Heel veel. En goed.
Terwijl de toerist een droge panino pakt, haalt de Italiaanse familie de Tupperware tevoorschijn. Pasta Fredda, parmigiana, meloen met prosciutto. Het hele strand ruikt even naar thuis. Inclusief kinderen met tomatensaus op hun gezicht.
3. Je discussieert - met passie.
Een voetbalwedstrijd op de mobiele telefoon, een politicus op de radio, de juiste volgorde in een kaartspel. Volume is geen neveneffect - het is een principe. Als je niet luistert, begrijp je Italië niet.
4. Je bent aan het bellen.
Met de neef, de buurman, de collega. Waarom? Omdat het werkt. En omdat het geluid van de zee een geweldig achtergrondgeluid is als je aan het uitleggen bent waarom oom Gino zo overdreven reageerde op het laatste verjaardagsfeestje.
Verloren plaatsen: de verlaten spookdorpen
5. je ziet en laat je zien.
Mode is belangrijk, zelfs aan zee. Een zwembroek met een vouw? Waarom niet. De zonnebril moet goed staan. En als je niet de zee in gaat, zie je er nog steeds oogverblindend uit.
6. Je gaat het water in. Kort samengevat.
De discussie ervoor: "Is het te koud?" - "Is dat een kwal?" - "Wie gaat er eerst?" Dan een snelle duik - en meteen weer naar buiten. Tot slot wacht er een espresso bij de strandbar.
7. Je blijft tot zonsondergang.
Omdat het beste voor het laatst wordt bewaard. De zon zakt in de zee, het licht wordt goudkleurig, het water verstilt. Een laatste blik, een laatste glimlach - en dan begint het ontmantelen.
