"Ja mam, ik heb gegeten": het dagelijkse gesprek Symbool foto: stock.adobe.com/Vulp
Van onze redactie
Italië is het land van pasta, amore - en mama. Iedereen die er ooit meer dan een weekend heeft doorgebracht, weet dat de Italiaanse moeder geen figuur op de achtergrond is, maar de vaste ster in het familie-universum.
Dagelijks bellen met mama is geen gril in Italië, maar een cultureel statement. Ze zeggen: familie is belangrijk. Nabijheid is geen schande. En: niemand kookt beter dan zij. Dit geldt niet alleen voor kinderen die nog thuis wonen. Nee, in Italië geldt het zolang La Mamma leeft. Waarom dit zo is - een zoektocht naar aanwijzingen met een twinkeling in de ogen:
1. de Italiaanse moeder heeft een ingebouwde GPS
Als je opgroeit in Italië, leer je al vroeg dat mama altijd weet waar je bent. Niet omdat je het haar vertelt, maar omdat ze het voelt. Ben je verdrietig? Dan roept ze je. Moet je hoesten? Dan belt ze. Heb je je pasta tien minuten later gegeten dan normaal? Ze belt. Dus om het gesprek voor te zijn, bel je jezelf. Uit pure zelfverdediging.
2. koken is communicatie
Een gesprek met mama is geen small talk, maar een culinaire briefing. Wat heb je gegeten? Heb je genoeg gegeten? Waarom heb je de en niet de restjes van gisteren die je moet invriezen? In Italië is eten geen privé-aangelegenheid, maar een familieproject. De dagelijkse telefoongesprekken worden dan ook gebruikt voor voortdurende maaltijdcoördinatie en culinaire kwaliteitsborging.
3. een uiting van respect (en angst)
De Italiaanse moeder is heilig. Haar mening is wet. En zelfs als je al tientallen jaren niet meer in de kamer van je kind woont, voel je van binnen toch een beetje angst voor haar. Niet uit angst, maar uit respect. Als je niet belt, kun je een passief-agressieve "Oh, je hebt vast belangrijkere dingen te doen..." verwachten - en dat wil niemand echt.
Waarom mensen in Italië zelfs tijdens het eten over eten praten
4. de buren luisteren mee
Iedereen die in Italië woont, weet dat er geen geheimen zijn, alleen pauzes tussen twee rondes roddelen. Als een zoon zijn moeder niet belt, weet de hele buurt dat eerder dan hijzelf. Dus om te voorkomen dat ze het belangrijkste gespreksonderwerp op de piazza worden, bellen ze elke dag. Ook om reputatieredenen.
Maradona en Napels: een onsterfelijk liefdesverhaal
5. omdat het mooi is
Tussen alle humor zit echter ook een kern van waarheid: de dagelijkse telefoontjes zijn een uitdrukking van een diepe familieband die in veel andere landen nauwelijks bekend is. Het is een gebaar van liefde, interesse en continuïteit. En op de een of andere manier ook een beetje ontroerend als de 70-jarige zoon tegen zijn 90-jarige moeder zegt: "Mam, ik heb al gegeten. Ja, met groenten. Ja, ook salade. Ja, ik zet vanavond iets warms op."
De volgende keer dat je een oudere Italiaan liefdevol "Mamma" in zijn mobiele telefoon ziet mompelen, moet je niet lachen, maar misschien je eigen moeder nog eens bellen. Beter veilig dan sorry
