Door ELIAS KAYSER
Keulen - De Arena van Verona, een indrukwekkend overblijfsel uit de Romeinse tijd, is vandaag de dag nog steeds het middelpunt van de stad. Ooit gebouwd als locatie voor gladiatorengevechten en duels tussen dieren, is het door de millennia heen uitgegroeid tot een van de beroemdste operagebouwen ter wereld.
De architectuur van de Romeinen
De arena werd rond het jaar 30 na Christus gebouwd buiten de toenmalige Romeinse stadsmuren. Oorspronkelijk was het amfitheater 152 meter lang en 113 meter breed. Vandaag de dag is er nog 138 meter lang en 109 meter breed over. Daarmee is de arena een van de grootste overgebleven Romeinse gebouwen. In het verleden bood de arena plaats aan meer dan 30.000 toeschouwers om de populaire gladiatorengevechten en andere openbare wedstrijden bij te wonen. Vandaag de dag passen er nog steeds ongeveer 20.000 mensen in de arena.
Oorspronkelijk was de buitenkant van de arena bekleed met witte en roze kalksteen uit de Valpolicella regio, waardoor het een bijna fonkelende glans kreeg. Deze buitenste ring van steen is vandaag de dag slechts gedeeltelijk bewaard gebleven - door de eeuwen heen heeft de arena vaak gediend als steengroeve voor andere bouwprojecten.
Vernietiging en gebruik als steengroeve
De geschiedenis van de arena wordt niet alleen gekenmerkt door bloedig vermaak, maar ook door vernielingen. In 265 liet keizer Gallienus de stadsmuren rondom de arena uitbreiden, zodat deze werd geïntegreerd in de stadsversterkingen. Lange tijd werd aangenomen dat de buitenste ring van de arena grotendeels was verwoest door een aardbeving in 1117.
Recente archeologische vondsten hebben echter aangetoond dat de Ostrogothische koning Theodoric de buitenste ring gedeeltelijk liet afbreken na zijn verovering van Verona in 489. De stenen werden gebruikt om de nieuwe stadsmuren te bouwen - mogelijk ook om militaire redenen, want de arena torende boven de stadsmuren uit. Vandaag de dag is er nog maar een klein deel van de buitenste ring over, de zogenaamde "l'ala", de vleugel die een hint geeft van de oorspronkelijke grootsheid en pracht.
Van de steengroeve naar het operapodium
Al in de Renaissance werden pogingen ondernomen om de arena weer als theater te gebruiken, maar pas in de 20e eeuw werd dit consequent doorgevoerd. Het keerpunt kwam in 1913, toen de arena voor het eerst werd gebruikt als operapodium van wereldklasse. Ter gelegenheid van de 100e geboortedag van Giuseppe Verdi werd zijn opera Aida op 10 augustus 1913 in de arena opgevoerd. Deze historische voorstelling markeerde het begin van een nieuw tijdperk voor het eeuwenoude gebouw.
Sindsdien is de Arena di Verona een van de meest gerenommeerde operagebouwen ter wereld. Elk jaar tijdens de zomermaanden juni, juli en augustus wordt het omgetoverd tot een podium voor operavoorstellingen van hoog niveau. Werken van Verdi, Puccini en andere meesters uit de operaliteratuur worden hier in de open lucht opgevoerd in een unieke sfeer. De speciale akoestiek en historische ambiance maken de voorstellingen in de arena tot een unieke ervaring.
Moderne concerten en rocksterren
Niet alleen operaliefhebbers komen in de arena aan hun trekken. In de afgelopen decennia heeft de arena zich ook gevestigd als locatie voor grote rock- en popconcerten. Grootheden als Gianna Nannini, Adriano Celentano, Zucchero, Bryan Adams, Peter Gabriel en Bruce Springsteen hebben hier concerten gegeven op het eeuwenoude podium. De symbiose van geschiedenis en moderniteit maakt het een van de spannendste culturele centra van Europa.
De arena als podium voor de Olympische Spelen van 2026
In 2026 wordt er een nieuw hoofdstuk geschreven in de indrukwekkende geschiedenis van de Arena van Verona. Ter gelegenheid van de XXV Olympische Winterspelen, die worden gehouden in Milaan en Cortina d'Ampezzo, zal de slotceremonie plaatsvinden in de Arena van Verona op 22 februari 2026. Hoewel de stad zelf niet de locatie voor de sportwedstrijden zal zijn, zal de arena opnieuw het centrum van internationale aandacht en een mondiaal podium worden.
De arena van Verona is een monument dat geschiedenis ademt en tegelijkertijd het podium biedt voor de grote momenten van het heden en de toekomst.
